Alweer ruim twee maanden geleden bezocht ik in Zweden het schrijvers- en illustratorenfestival SmåBUS. In de mooie omgeving van Zuid-Zweden waar Astrid Lindgren werd geboren en haar boeken schreef. Gedurende een aantal dagen kwamen vakgenoten en andere creatieven uit Zweden, Vlaanderen, Portugal en Nederland bijeen en konden we luisteren naar lezingen, meedoen met workshops en genieten van heerlijke fika’s (de Zweedse koffietafel).

Knoeien op een servet

Een van de workshops, de koffievlek-workshop, werd gegeven door Marcus-Gunnar Pettersson, een Zweedse illustrator. Hij vertelde dat hij in zijn creatieve proces op een gegeven moment helemaal was vastgelopen en er met moeite iets uit zijn vingers kwam. Het was zo erg dat hij in een burn-out belandde. Op een ochtend zat hij met een vriend in een koffietentje ergens in Zweden, waarschijnlijk gedurende fika-tijd en morste wat koffie op een servet. Hij keek naar de vlek en zag er een beeld in. Natuurlijk heb je als illustrator altijd wel een pen of potlood op zak, dus hij tekende het beeld op het servetje. Hij verbaasde zichzelf over wat hij had getekend en zag dat hij iets nieuws had aangeboord in zichzelf. Een nog niet eerder ontdekte creatieve bron. Eenmaal thuisgekomen experimenteerde hij ermee en merkte dat de koffievlek een inspirerende basis vormde om zijn illustraties mee te maken. De koffievlek gaf hem iets verrassends, een onbekende weg, een interessante dynamiek. Marcus-Gunnar had zijn vonk hervonden. Hij gebruikt het nu als startpunt voor zijn tekeningen en heeft er zelfs een hele kinderbijbel mee geïllustreerd!

Mijn eerste koffievlektekening die ik maakte tijdens de workshop van Marcus-Gunnar.

Doorgewinterde tekenaar of niet

Nu heb ik zijn verhaal hier iets geromantiseerd, maar in grote lijnen is dit de geschiedenis achter de koffievlek. In zijn workshop gingen de deelnemers, zowel schrijvers als illustratoren, op dezelfde manier aan de slag. We kregen ieder een dik vel papier (nee, geen servetje) en goten er voorzichtig wat koffie op. Eventueel kon je met je vingers de vlek nog wat manipuleren, maar niet te veel. En nu maar kijken wat voor een beeld er naar voren kwam, het papier een kwartslag draaien, wellicht dat er zich dan een ander idee aandiende.

Zo ging iedereen aan de slag, doorgewinterde tekenaar of niet, we konden er allemaal iets mee. Eerst met potlood of een fineliner de tekening opzetten en als je daar behoefte aan had de tekening inkleuren met aquarelverf, gouache en potlood.

Tijdens mijn vakantie in Engeland deze zomer heb ik veel koffievlektekeningen met mijn kinderen samen gemaakt.

Vooringenomen ideeën

Wat het met mij deed was vooral loswrikken van vooringenomen ideeën over tekenen en illustreren. Het klinkt als een kinderlijk eenvoudige opzet en wellicht een niet serieus te nemen aanvliegroute voor een illustratie, maar juist daardoor doet het z’n werk. Ik was verbaasd te zien wat voor een tekeningen er bij mij naar boven kwamen, met ideeën waar ik niet zomaar opgekomen zou zijn. Of ik deze manier van tekenen zal gebruiken als basis voor illustraties, dat weet ik nog niet. Maar het is sowieso een fijne manier om los te komen en om warm te worden voordat ik met projecten aan het werk ga.

Soms was het in Engeland wat regenachtig zodat ik de figuur in mijn tekening alvast een warme jas en broek aantrok.

Samen met kinderen

En…nog een fijne bijkomstigheid; mijn kinderen vonden het ontzettend leuk om dit samen te doen. Zij merkten ook dat ze op ideeën kwamen die ze niet van tevoren hadden kunnen bedenken en verrasten zichzelf met hun creaties.
Dus ik zou zeggen: Probeer het eens uit! Vooral als je van jezelf denkt dat je ‘niet kunt tekenen’.

Je zult zien dat je jezelf verbaast. Veel plezier!

Yun, het eigenwijze meisje dat niet naar de tandarts wil staat nu met haar uitdagende gezichtje op de pagina’s te pronken. De titel ‘Nej! Inte tandlakären!’ (Nee! Niet de tandarts) is op het laatst nog gewijzigd naar ‘Nej! Inte gapa stort!’ (Nee! Ik doe m’n mond niet open!), omdat de eerdergenoemde titel al in gebruik is. Jammer, de eerdere is net iets compacter. Hopelijk werkt deze ook.

Op diverse bladzijden heb ik teksten wat groter gemaakt, het zijn uitroepen van Yun. Bijvoorbeeld: ‘Det var väl inget!’ wat betekent ‘Dat is nog niks!’ of ‘Större än du!’ dit wil zoveel zeggen als ‘Groter of wijder dan jij!’ en ook ‘Jag vet!’ is ‘Weet ik!’.

Hieronder zie je een video ervan.

Het verhaal is uitgegeven bij een Zweedse uitgever en wie weet wordt het in de toekomst vertaald naar het Nederlands en/of Engels. Dat zou leuk zijn voor eigenwijze Nederlandse of Engelse kinderen en hun ouders…

Eerdere blogs over Yun lees je hier en hier.

Een tweede boekproject waar ik me dit najaar en winter in heb vastgebeten is het hartverwarmende verhaal ‘Lang zal Eland leven’ geschreven door de getalenteerde Reina Kroodsma.

Reina schrijft met Friese en Nederlandse woorden haar fantasierijke en poëtische teksten. En dit onder de naam Reina & Greetje. Wil je meer lezen over deze naam, kijk dan in mijn portfolio bij haar huisstijl.
‘Lang zal Eland leven’ is eigenlijk een verhaal over een rouwproces, maar zodanig geschreven dat het zowel verdrietig als vrolijk stemt en alle emoties ertussenin. Eland en Eekhoorn zijn beste vrienden, maar Eland merkt dat hij niet meer Hier kan blijven en naar Daar en Verder moet. Eekhoorn wil graag met hem mee, maar voor hem is het geen tijd om naar Daar en Verder te gaan. Zijn plek is nog Hier. Eekhoorn vertelt zijn verhaal aan een meisje met zwart haar en groene ogen met een muis op haar arm.

Het idee bij de illustraties van het boek is om Eland geleidelijk op te laten gaan in het bos waar hij en Eekhoorn samen wandelen. Gedurende het verhaal zul je hem steeds meer zien verdwijnen in de bomen, takken, wolken en de rest van de bosrijke omgeving. Ik ben met de eerste schetsen bezig en ik onderzoek welke techniek hiervoor het beste geschikt is. Waarschijnlijk zal het richting een combinatie van potloodtekeningen, aquarel en plakkaatverf gaan. De omgeving probeer ik in de illustraties wat abstracter te houden en de karakters van Eland, Eekhoorn, het meisje en de muis zullen verder uitgewerkt worden. Waarbij Eland op een gegeven moment dus ook meer abstract zal worden net als het bos.

Het boek zal worden uitgegeven door Aurora Concepts.

Sarah is een Zweedse schrijfster die ik het jaar daarvoor ontmoet had tijdens een schrijvers- en illustratorenfestival in het zuiden van Zweden. We vonden elkaar in onze ideeën en schreven ons in om mee te dingen naar een artist-in-residence verblijf ook in Zweden en dat werd ons, zoals je hierboven leest, toegekend.

Sarah had een aantal teksten klaarliggen over het eigenwijze meisje Yun en haar vader. Yun zegt overal ‘nee’ tegen; ‘nee’ tegen de tandarts, ‘nee’ tegen een kappersbezoek en ‘nee’ tegen een uitje naar het park.

Ik tekende de karakters van Yun, vader en haar hondje, zoals je hier in mijn portfolio kunt zien. Maar daarna bleef het even stil rond Yun, vader en doggy. Sarah had haar boekprojecten die aandacht vroegen en ik de mijne.

Maar dit najaar was het tijd om Yun’s verhaal van de plank te halen. Na afronding van andere projecten haalde ik de map met schetsen weer tevoorschijn en pakte de draad weer op. Ik ging door op een aantal eerder gemaakte tekeningen voor het binnenwerk en in een mum van tijd lagen daar de schetsen voor de andere pagina’s. Het verhaal over Yun die niet naar de tandarts wil gaan kreeg steeds meer vorm.

De schetsen heb ik inmiddels naar Zweden gestuurd en nu hoop ik op een spoedig antwoord van Sarah en de Zweedse uitgever, Idus Förlag. Binnenkort zitten we weer ‘om de tafel’ (niet echt hè, zou wel willen, maar het is gewoon een Zoomgesprek…) om het verdere verloop door te spreken. Maar hier alvast een paar afbeeldingen van de laatste tekeningen.

My wish for you is that you can spend your holidays with your loved ones and that you will feel free of fear and taken care of. Big hug!

Download this image for free (just click and save) and use it as background on your mobile to carry a little warmness with you. Love!

Laat het zich ontvouwen
Laat het zich aandienen
Zonder angst voor stilstand
Zonder stilstaan
Geen vooruitgang

Promise
Great expectations
Of what is
And what will be
Full of surprise and miracles

Let it unfold
Let it come
No fear of stagnation
For without standing still
No progress

Klik op de afbeelding en download de illustratie. Je kunt ‘m gebruiken als wallpaper op je telefoon of print de afbeelding uit en hang ‘m op. Click on the image and download it. You can use it as wallpaper on your phone or print it and hang it above your desk.

illustratie Leonie Verbrugge
tekst Rosalie Heefer

Underlying movement

Beneath the surface

Differing from the uppercurrent

Undertow

Klik op de afbeelding en download de illustratie. Je kunt ‘m gebruiken als wallpaper op je telefoon of print de afbeelding uit en hang ‘m op. Click on the image and download it. You can use it as wallpaper on your phone or print it and hang it above your desk.

A beautiful song that touches me deeply is this one by Ane Brun. I hope you will like it as much as I do.

The woman’s pose in my drawing is inspired by a photo by Brett Stanley.

How could I have ever imagined that a ticket for the SmåBUS-festival in September last year would set things in motion for me?

The SmåBUS-festival is a small festival celebrating children’s books and children’s literature held in the area where Astrid Lindgren grew up, in the South of Sweden. It was the first time this festival was organized and I went there with an open mind and open heart. 

Joke Guns, the founder and host of SmåBUS, welcomed me with open arms. During the three days the festival was held I met such wonderful people. Like-minded people with love for stories, books, illustrations and Astrid Lindgren’s legacy. Among the people I met was Sarah Vegna, a Swedish author and illustrator of children’s books. We clicked right away and when we heard about the possibility to apply for an artist-in-residence place we didn’t hesitate.

As soon as I got home, back in Holland, I set up the application for Sarah and me. One of the conditions was that we apply as a duo, so we did. We had a rough idea for a children’s book. Last December we heard that we had been accepted. How happy and grateful I was and still am to receive such a message. We were asked to come for two weeks in May this year. So in the meantime we kept contact via e-mail and Zoom.

An adventure

Three weeks ago I was ready to start my adventure in Sweden. It all felt so natural and easy flowing. A sure sign that this adventure would be a success.

After a long trip by train, by airplane, by train again and by car I finally arrived in Björköby. A small village not far from the birthplace of Astrid Lindgren. Johannes, Joke Guns’ husband, picked me up from the station and when I arrived at their place, Joke and Sarah were already waiting for me. It was like seeing old friends again. So great!

Joke showed us the small cottage, the oldest house of the village, in which we would live and work for the next two weeks. A cute little red wooden house near Joke’s place. Immediately it felt like home. This was a good feeling, because for me it works best that I feel at ease when I have to express myself creatively. But there was also the feeling of ‘pinch me, am I really here and why does this feel so natural?’ Maybe not so real yet, I felt I had to settle down. But I just dove into the flow and gave over.

The following days Sarah and I talked a lot about the story and the main themes for our project. This was over coffee, during lunchtime, with a cup of tea, while preparing dinner, taking evening walks. When spending so much time together in a bubble and having to think of nothing but the one project you’re working on, nothing else distracts you. You can talk about it and sketch on your project whenever you want. This is what, I think, is the additional value of a residency. The focus is on the project and working on it together. It can also accelerate the ideas on the project. 

Sarah and I felt so much openness and trust towards one another that our co-creation went smoothly. Personal stories, anecdotes, the Swedish countryside, the house and our strong feelings for equality, women’s rights and environmental issues were an inspiration for our story. The story that started to take form once we laid out the grid. Sarah started writing the manuscript and I started working on my sketches for our first book.

Big secret

Our idea is to make a book series about a boy from the Netherlands and a girl from Sweden who are cousins. They meet at granny’s place in Sweden during the holidays. Grandma has a big secret and a time-machine. Ella and Tim, the girl and the boy in our story, go time-traveling and during their travels they will land in places in time of great meaning. Their time travels start at the beginning of the 20th century when women fought for their right to vote. This way we can write and illustrate a story about an important part of history in a fun and accessible way.

We were asked by people who interviewed us back in Björköby when the book will be finished. I hope we can have it done by Spring 2020. The most important thing for Sarah and me is to keep in touch regularly now that we are not physically together anymore. We must keep the fire burning and keep the story going.

Thank-you’s

All my thanks to Sarah Vegna, who made my stay in Björköby like a workation with a good friend. Two weeks is a long time, but not long enough when you’re with someone with whom you feel at ease, who inspires you and with whom you can laugh, cry, be still and just be. 

Many thanks of course to Joke Guns who had a dream to bring writers and illustrators together on the playground of Astrid Lindgren. Joke, you were so welcoming and heart-warming. Thank you for making me feel part of your family for these two weeks and I loved babysitting your puppy. 

Thank you Johannes for your kindness and your care. When we needed something you were there to bring us groceries or drive us to the supermarket (and buy some more wine ;)) or the station. 

And thank you Lizzy for driving us to Eksjö and spending time with us. Thanks to Nora for the lovely interview which you worked so hard to prepare.

I feel really lucky and grateful to have been part of this adventure and to have met such wonderful people. Thank you!

Please check out

Sarah Vegna’s website

Joke Guns’ SmåBUS website  (the contents of this website is about the festival which was held in 2018, soon it will be updated to the festival in 2020.)

The portraits are taken by Sarah and me.

Mother Theresa

A new full moon is a new ‘full’ blog :)!

——-

Everything that is being put in motion, moves forward. Every movement gives birth to a change. Even when it looks like you are doing nothing (no-thing), you’re doing something. It is impossible to do nothing. Just by being, you set something in motion. Everything influences everything.

Maybe you have heard of the butterfly effect? This theory tells the story about how minor perturbations such as the flapping of the wings of a distant butterfly influences a chain reaction of unforeseen consequences and even months after can cause something gigantic as a tornado. The idea that small causes may have large effects in general, shows us that what we think, say or do has an impact, however big or small.

This text (in Dutch) continues in Rosalie’s blog on her website. Her text inspired me to make this illustration. I hope both the words and the drawing will inspire you as well.

——-

Project Circles is a co-creation of Rosalie Heefer and Leonie Verbrugge.