Door de jaren heen leerde ik dat dat vrijwel nooit het geval is en dat je gewoon moet komen opdagen. Show up! Dat wil zeggen je gaat aan je bureau zitten, pakt dat potlood en vel papier of zet die computer en gaat aan het werk. Iedere dag weer. De ene dag zal het soepeler gaan dan de andere, maar dat is alleszins normaal. Je kunt nu eenmaal niet alle dagen topprestaties leveren.

Onzekerheid

Het Zweedse boek ‘NEJ! Inte tandlakären!’ waar ik de afgelopen maanden aan werkte, nadert de voltooiing en gaat binnenkort naar de drukker. Een kinderboek met heldere tekeningen over een klein meisje dat met frisse tegenzin naar de tandarts gaat. Toen ik de schetsen van de illustraties een heel eind klaar had en de lijn was uitgestippeld, werd ik onzeker over hetgeen ik had gemaakt. Zou het wel goed genoeg zijn? Heb ik alles uit mezelf gehaald om dit juist neer te zetten? Ik liet het er een beetje bij zitten en hoopte op een hierboven beschreven moment van helder inzicht.

Focus en plezier

Ik merkte dat ik het lastig vond om de tandartsenpraktijk weer te geven en de tekeningen toch leuk te houden. Een kille tandartsenpraktijk is een plek waar ik niet graag ben, ik vind het er ook altijd naar ruiken. Hoe geef je een draai aan zo’n ruimte en maak je je tekeningen ervan aantrekkelijk? Ik besloot mijn plezier vooral uit het tekenen van de karakters te halen. Hoe reageren mensen in een dergelijke omgeving, wat zijn hun uitdrukkingen? Daarbij heb ik overdreven met de bepaalde grimassen waardoor ik me daarop kon focussen i.p.v. op bijvoorbeeld het gereedschap van een tandarts. Daar heb ik het niet zo op, brrr! Soms is het een kunst om te zoeken naar dat wat je wel aanspreekt in een project en daar je aandacht naartoe te brengen. Gaan zitten en ermee aan het werk gaan.

Over het randje

De schetsen voor het binnenwerk van ‘Lang zal Eland leven’, mijn andere boekproject, zijn opgezet en deze kan ik verder uitwerken. Wanneer ik de illustraties rangschik en ze op de pagina’s plaats dan krijg ik een goed beeld van het verloop van de tekeningen en het verhaal. Soms zie ik dat het beter werkt wanneer ik het perspectief verander, zodat er net wat meer dynamiek in een pagina ontstaat. Dit vergt eerlijkheid naar mijn werk. Kritisch kijken naar de schets die er ligt en de vraag stellen of deze echt goed is, kan ik er mee doorgaan of is het beter hem aan te passen? En dan opnieuw terug naar de tekentafel. Een proces van schaven, weglaten wat niet nodig is en veranderen wat erom vraagt.

Het is vaak een soort ‘doorduwen’, jezelf net even over dat randje tikken. Hoe makkelijk is het niet om te blijven waar je bent en van daaruit door. Maar juist een stapje verder en jezelf uitdagen, dat is waardoor je groeit. Op dat punt ben ik nu aanbeland binnen het project ‘Lang zal Eland leven’. Wat is al goed en wat heeft nog een twist nodig om het beter te maken? Het is een hoop intern overleg hier, dat begrijp je wel…

Soms zie ik dat het beter werkt wanneer ik het perspectief verander

Om met de woorden van Tom Froese te eindigen: ‘We’re not happy unless we see things coming together in a meaningful way. We’re not happy unless we know that what we’re doing is amounting to something in the end. We’re happiest when we have a sense of purpose.‘

Niets meer aan toe te voegen…

De podcasts van Mr. Tom Froese vind je hier. Een aanrader!

En zo bevond ik mij begin oktober ineens in hartje Rome. Nou ja, niet ineens natuurlijk. Er ging wel wat aan vooraf.

Mijn vader hebben we, toen hij 60 werd, een leuke financiële bijdrage cadeau gedaan voor een Romereis. Een trip die zijn vader, mijn opa, altijd al had willen maken, maar niet meer heeft kunnen maken. Kort nadat hij met pensioen was en eigenlijk had willen gaan, overleed hij. Het organiseren van deze reis door mijn vader, inmiddels 72, liet op zich wachten en mijn zus bood aan dit voor hem en mijn moeder te regelen op voorwaarde dat ze mee zou mogen. En zo sloten mijn jongste zus en ikzelf ook aan.

Begin oktober was het zover en vanuit het appartement dat mijn zus had geboekt in het centrum van Rome konden we eenvoudig naar de grote Romeinse bezienswaardigheden; het Colosseum, het Forum Romanum, de Sint Pieter, de Trevi-fontein, de Engelenburcht, het Pantheon en nog veel meer. Ik vond het een overweldigende stad met bizarre tegenstellingen. Het moderne leven raast door een met Romeinse ruïnes bezaaid gebied en pompeuze neoclassicistische gebouwen doen je duizelen door de bovenmenselijke maat. Ik probeerde het te bevatten maar dat lukte me niet en ik heb er nog steeds moeite mee. Er is zoveel overdaad in Rome en toch ook veel schoonheid die ik vooral in de details vond. Ik heb genoten en ik geniet nog als ik de foto’s weer terug zie. Mijn beschrijving in dit blogje doet Rome tekort. Maar goed, zie het maar als een kleine poging daartoe. Natuurlijk heb ik een muntje in de Trevi-fontein geworpen, wat zoveel betekent als dat je ooit weer terugkeert naar Rome. Ik hoop het, want ik vond het een inspirerende stad met een enorme historische lading. En niet te vergeten heerlijke pasta’s en natuurlijk de beste espresso!

At first I was just a little seed.

My roots feeded me and the sun gave me her loving warmth.

Slowly I grew a little bigger and a little stronger, day by day.

Then one day my shell became too tight.

It felt as if I could hardly breathe any longer.

Just as I felt I could no longer hold on, my shell broke free.

Suddenly, there was this soft pink light surrounding me.

That light, it came from the inside of me.

Carefully I began to unwrap the layers of my self, one by one.

First the tough ones on top,

then the softer ones in the middle,

and finally I gently unfolded the most vulnerable ones on the inside,

covering my heart.

With every layer I became more aware of who I really am.

And what it is that I am here for.

It is, so I can shine my light.

Sing my own precious song.

The light of my heart, shines for you.

So it can warm and sooth you, just like the sun once did for me.

This is the circle of life.

It is only when we let go of what’s holding us back,

that we get to reach our true destination.

To be exactly who and what we are meant to be.

I am soft, I am pink, I am light and I am love.

Rosalie Heefer (text)

Leonie Verbrugge (illustration)